mussic

menu

niedziela, 1 maja 2016

Rozdział 03 ~ "Ile ty masz lat ?"


- Jesteś pewna, że chcesz już wracać do domu ? - pyta, kiedy podjeżdżamy na miejsce. Przez całą drogę próbowałam ignorować jego zaczepki, ale tacy faceci wyjątkowo działają mi na nerwy.
- Jutro pracuję - odpowiadam zaciskając zęby ze złości.
- Nachodzisz się jeszcze do pracy, a uwierz: takiego towarzystwa nie znajdziesz nigdy - mówi patrząc na mnie uwodzicielskim wzrokiem. W zawodzie prawnika nauczyłam się znosić wiele, ale w tym momencie przestaję się kontrolować. Ten dupek przekroczył wszystkie granice.
- Może puste lale ze sztucznym biustem lecą na takie teksty, więc zajmij się nimi, a mnie zostaw w spokoju - odpowiadam trzaskając drzwiami
- Nie zdziw się jeśli zostaniesz starą panną z kotami !
Myśleliście, że wkurzył mnie swoim podrywem ? Teraz uruchomił we mnie instynkt mordercy.
- Pieprzony dupek !
- Histeryczka ! - krzyczy, kiedy odchodzę.
Po dwóch minutach jestem już w mieszkaniu. Nie muszę długo czekać na pojawienie się mojej współlokatorki.
- Nie sądziłam, że tak szybko Ci pójdzie - stwierdza z zadowoloną miną. Wiedziałam, że nie przepuści takiej okazji i wtrąci swoje zdanie. Mimo, że jestem wyjątkowo zdenerwowana, nie potrafię się na nią złościć.
- Nic z tego nie będzie. Odpuść - szepcze wymuszając uśmiech, po czym kieruję się do sypialni.


* * *
Wchodzę do firmy i witam się z Blancą, po czym szybko kieruję się do gabinetu. Jestem lekko spóźniona, a jedno zwolnienie zdecydowanie mi wystarczy
- Co ty tu robisz ? - pytam, kiedy zauważam Alexa siedzącego przy biurku na przeciwko
- Pracuję - odpowiada biorąc łyk kawy. Jest zarozumiałym dupkiem, ale ma rację, a ja doskonale wiedziałam o tym, że pracujemy razem. Przez to jak rzadko tu bywa zupełnie o tym zapomniałam. Mimo, iż wspólna praca z tym człowiekiem nie przypadła mi do gustu, nie mam innego wyboru. Siadam na krześle ignorując jego spojrzenie i zabieram się za przeglądanie dokumentów. - Zawsze taka jesteś ? - pyta wyrywając mnie z myśli. - Taka spięta - wyjaśnia widząc, że nie rozumiem pytania.
- Nawet nie wiesz jak bardzo Cię nienawidzę - odpowiadam z wymuszonym uśmiechem. Kontynuujemy naszą kłótnię, dopóki nie przerywa nam odchrząknięcie. Oboje przenosimy wzrok na Blancę stojącą w progu
- Alex. Twój ojciec Cię prosi - mówi z uśmiechem. Hudson wstaje i podąża za blondynką

***

-Emma ! Jestem zmęczona ! Odwieź mnie do domu - krzyczę idąc za przyjaciółką
- Pokłóciłam się z Tomem i nie zamierzam siedzieć i płakać w poduszkę !
Jeśli na początku wydawało Wam się, że moja współlokatorka jest w szczęśliwym i spokojnym związku byliście w błędzie. Potrafią kłócić się o każdą bzdurę i to właśnie przez takich jak oni trzymam się z dala od związków. Właśnie jesteśmy w klubie, do którego Emma zaciąga mnie po ich każdej kłótni.
- I jak idzie z synkiem szefa ? - pyta, kiedy siedzimy przy barze i czekamy na drinki. Patrzę na nią wzrokiem dającym jasno do zrozumienia, że nie mam ochoty o tym rozmawiać. Chce dalej ciągnąć temat, kiedy zastyga i wpatruje się w punkt za mną. Kiedy się obracam dostrzegam za sobą Toma z bukietem kwiatów. A co robi moja przyjaciółka ? Rzuca mu się na szyję po czym przepraszają mnie i odchodzą tańczyć. Kiedy barman podaje mi zamówione wcześniej trunki wypijam oba na raz na poprawę humoru.
- To ty ? - słyszę za sobą znajomy głos, który od razu rozpoznaję. Już po chwili stoi przede mną Alex - Jesteś tu sama ?
- Moja przyjaciółka pokłóciła się z chłopakiem i wyciągnęła mnie do klubu, po czym zjawił się z bukietem kwiatów, a teraz zapewne godzą się w jego samochodzie. - odpowiadam popijając kolejny napój.
- Myślałem, że jesteś nudną histeryczką bez przyjaciół - mówi siadając obok mnie, a po chwili oboje wybuchamy śmiechem
- Późno już - stwierdzam spoglądając na zegarek, a on patrzy na mnie pytającym wzrokiem
- Czyli jednak się nie myliłem. Jest 23.00. Ile ty masz lat ? - odpowiada, a ja tylko wzdycham

sobota, 9 kwietnia 2016

Rozdział 2 ~ Zakład


- Wow – odpowiada Emma, kiedy opowiedziałam co mi się przytrafiło. Powoli przeciągam się, po czym siadam na przeciwko przyjaciółki.
- Tylko tyle ? - pytam wzdychając. Szatynka jest wspaniałą osobą, ale lubi wiedzieć o wszystkim co dzieje się w moim życiu. Czasem się złoszczę, ale wiem, że nie chce być wścibska, a po prostu się troszczy. Od śmierci rodziców to ona jest dla mnie jedyną rodziną
- Może to dla Ciebie szansa – mówi z uśmiechem.
- Szansa na co ?
- Na związek, na miłość – triumfuje – Nareszcie będziesz miała faceta! - A jednak ! Sami widzicie, że dla niej każdy pretekst jest dobry. Zwłaszcza jeśli chodzi o znalezienie mi faceta. Wydaję mi się, że gdyby nadarzyła się okazja Emma byłaby w stanie zapłacić mi, abym tylko jak najszybciej wyszła za mąż.
- Proszę Cię.. On wymienia dziewczyny jak rękawiczki – protestuję
- To może pora żeby ktoś wymienił jego ? - mówi podstępnie unosząc brwi
- Co ty sugerujesz ? - pytam coraz bardziej przerażona jej tonem
- Zakład, że przez miesiąc nie zdołasz go uwieść ? - mówi podając mi rękę. Jak już wspomniałam jesteśmy jak siostry. W takich sytuacjach nasza znajomość od piaskownicy okazuje się zdradliwa. Dobrze wykorzystała sytuację. Wie, że nigdy się nie poddaje.
- Stoi.

***
Już od paru godzin jestem w pracy, ale do tej pory nie zagadałam do Alexa- bo tak ma na imię mężczyzna z parku, syn mojego szefa, chłopak o którego się założyłam. Powód ? Jestem totalnie zawalona pracą, choć przyznam, że nadal nie widziałam go w firmie, mimo iż dochodzi 11. Już rozumiem dlaczego ojciec ciągle chodzi wkurzony.
- Chcesz na chwilę oderwać się od pracy ? - z zamyśleń wyrywa mnie głos, który kojarzę Chciałabym, aby to był młody Hudson, który sam ułatwi mi to zadanie. Niestety, choć może to i nawet dobrze, była to Blanca.
- To co idziemy na kawę ? - powtarza pytanie cały czas się przy tym uśmiechając. Kiwam potakująco głową, po czym ruszam za recepcjonistką. Kiedy wsiadamy do windy mijamy Alexa w towarzystwie ślicznej, długonogiej szatynki. Nie dam rady wygrać tego zakładu - przechodzi mi przez myśl. Po lunchu z Blancą poznałam jeszcze kilka osób z firmy, które dyskretnie wypytałam o młodego Hudsona. Oni tylko potwierdzili moje obawy.


* * *
Po paru godzinach szczęśliwa opuszczam pracę. Jedyne o czym marzę to po prostu się położyć. Kiedy zmierzam w stronę przystanku widzę jak autobus odjeżdża. Bez zastanowienia biegnę za nim, jednak bez skutku. Siadam na ławce, szukając telefonu No pięknie, rozładował się. Zrezygnowana wstaje i powoli podążam w stronę domu
- Nie boisz się wracać sama po ciemku ? - słyszę znajomy głos. Tym razem jestem pewna, że jest to Alex
- Miałam fatalny dzień. Gorzej być już nie może - odpowiadam nie przystając. Jestem zmęczona i nie mam ochoty użerać się tym dupkiem przez wymysły Emmy. Nie dziś.
- Nie wątpię, ale może wygodniej byłoby dać się podwieźć przystojnemu facetowi - namawia mnie. Spotkałam go zaledwie trzy razy w życiu, a już widzę jaki z niego typ. Mimo, że nienawidzę tanich chwytów podrywu, wracanie pieszo przez pół miasta nie wydaję mi się najlepszą opcją. Po krótkim zastanowieniu w końcu wsiadam.

niedziela, 20 marca 2016

Rozdział 01 ~ Zwolniona


- Dziękuje Pani mecenas. - mówi podając mi rękę - Gdyby nie Pani pomoc, w życiu bym się z tego nie wygrzebał. Kto by pomyślał, że kobiety także potrafią być krwiożercze i bezwzględne. Może dałaby się Pani zaprosić na kawę – uśmiecha się do mnie
- Bardzo mi miło, ale praca na mnie czeka – odpowiadam ze sztucznym uśmiechem i ruszam przed siebie. Nienawidzę takich nadętych i bogatych typów

* * *
-Jestem ! - Krzyczę, wiedząc, że Emma na pewno już jest w domu
- I jak pani mecenas ? - śmieje się opadając na kanapę
- To chyba oczywiste. Sprawa wygrana – odpowiadam biorąc w ręce papiery
- Może wyskoczymy dziś na imprezę ? - sugeruje zabierając mi kartki sprzed nosa – Zostaw to chociaż na chwilę – mówi kiwając głową na lewo i prawo
- Do znajomych Toma ? - spoglądam na nią unosząc pytająco brwi. Kiwa głową
- Nie dziękuje. - Odpowiadam złośliwie
- Lucy, może w końcu znajdziemy Ci jakiegoś faceta ? - patrzy na mnie błagalnym spojrzeniem
- Czy ty znowu umówiłaś mnie na jakąś randkę ? - mówię z wyrzutem. Miałam nadzieję, że zaprzeczy, choć dobrze wiedziałam jaka będzie odpowiedź, przecież to Emma
- Raz, chociaż raz.... - stęka dalej. Nie daje jej dokończyć.
- Nie, nie i jeszcze raz nie. Nie jestem gotowa, a jutro mam bardzo ważną sprawę. - odpowiadam i ruszam do swojego pokoju.
* * *
Pędzę do sądu co sił w nogach, bo jak na złość akurat dziś samochód nie chce mi odpalić. cholera – przechodzi mi przez myśl , kiedy parzę na zegarek. Wbiegam na sale zdyszana, a w momencie wzrok wszystkich kieruje się na mnie.
- Przepraszam za spóźnienie – tylko tyle zdołam z siebie wydusić
* * *
- Jak mogłaś być tak nieodpowiedzialna ? - siedzę ze spuszczoną głową. Cały czas milczę. - Przykro mi, ale.
- Chce Pan mnie zwolnić ? - Przerywam mu zrywając się z krzesła. - Przecież to moja pierwsza wpadka. Dobrze Pan wie, że jestem najlepszą pracownicą. Zawsze zostaje po godzinach. Nie mam własnego życia, bo cały czas zajmuje się pracą. To nigdy więcej się nie powtórzy – patrze na niego z błagalną miną – proszę dać mi szanse.
- Przykro mi. Proszę przyjść jutro po swoje rzeczy. - odpowiada poważnym tonem. Wstaję z krzesła poddenerwowana i wychodzę trzaskając przy tym drzwiami. Tylko czekał na okazję, żeby mnie zwolnić.
Przecież ta praca to było całe moje życie, co ja teraz zrobię? Idę rozmyślając ze łzami w oczach, kiedy nagle czuję jak ktoś na mnie wpada. To jakiś facet, który na dodatek wylał na mnie kawe .
- Patrz jak łazisz.  Zobacz co zrobiłeś ! – Krzyczę wskazując ręką na moją nowo zakupioną koszulę.
- Przepraszam..
- Przepraszam tu chyba nie wystarczy
- To ty na mnie wpadłaś, to Twoja wina
- Co za pajac – szepczę, ruszając w stronę domu. To zdecydowanie najgorszy dzień w moim życiu. Chcę, żeby jak najszybciej się skończył.
* * *
-Jestem ! - rzucam w drzwiach, kierując się do swojego pokoju
- Co Ci się stało ? - Emma mierzy mnie wzrokiem
- Najgorszy dzień mojego życia – mówię, rzucając się mojej przyjaciółce na szyje., po czym ze szczegółami opowiadam jej dzisiejszy dzień.
- Wow. - Wydusza z siebie gdy kończę. - Skoro już nie jesteś zajęta pracą … - westchnęła po chwili ciszy – to może warto było by wybrać się na imprezę ? - Spoglądam na nią pytająco
- Nie – odpowiadam oschle i wychodzę..
* * *
Do rozmowy o pracę zostało mi jeszcze trochę czasu. Kiedy jestem już na odpowiednim piętrze biurowca zaczepia mnie nieznajoma blondynka
- Hej jestem Blanca. Przyszłaś na rozmowę o pracę ? - mówi z uśmiechem
- Lucy. - odpowiadam podając jej rękę – Aż tak widać, że tu nie pracuję ?
- Nie, nie jest źle. Z tego co wiem nikt nie ukradł Ci tej posady
- Czy szef jest bardzo wymagający ? - pytam z lekką obawą
- No wiesz.. - na chwilę zawiesza głos – skłamałabym, gdybym powiedziała, że jest przemiłym starszym Panem - śmieje się – ale to wszystko przez jego syna, który albo ciągle się spóźnia, albo po prostu olewa spotkania - wyjaśnia. W dodatku codziennie ma inną dziewczynę, ale cii … - pokazuje palec kładąc go na usta pełne czerwonej szminki.

Całe spotkanie przeszło, dosyć gładko jak na opinie, którą szefowi wystawiła Blanca
- Witamy w firmie – mówi mężczyzna, kiedy wstaje z krzesła
- Naprawdę Panu dziękuje, nie zawiedzie się Pan – odpowiadam szczęśliwa
- Zaraz przyjdzie mój syn i pokaże Pani gabinet, ale oczywiście jak zwykle się spóźnia. - wzdycha – Będziecie pracować obok siebie, jeżeli pracą można w ogóle nazwać postępowanie mojego syna.. - denerwuje się - O właśnie jest – wskazuje ręką na młodego mężczyznę wchodzącego do jego gabinetu. Ku moim oczom ukazuje się to ten sam, który wylał na mnie resztki swojej kawy w parku
- To jest Lucy.. - nie zdąża dokończyć, ponieważ syn mu przerywa
- Miło poznać – mówi z pośpiechem podając mi rękę – chodź pokażę Ci twój gabinet.